Chronische PIJNPATIENT hoe geef je daar aan toe?

Ik ben dit beu, ik heb het al vaker gezegd dit ik geen leven dit is enkel 'overleven'. Genot in iets anders dan de lach van de meiden en mijn ventje is er niet. Als de kids ziek zijn moet ik ze 'uitbesteden' want ik, hun mama , kan niet voor ze zorgen!!Ik w er behoorlijk 'kribbig' door en kan mijn gefrustreerde gevoelens heel moeilijk bedwingen de laatste tijd. ( ik zit nog altijd met 3 cervicale=nek herniae en de bijhorende ernstig invaliderende pijnen). En dan krijg ik gisteren voor de tweede keer in enkele maanden te horen dat ik nooit meer hoef te hopen de oude te worden. Hoe doe je dat de hoop opgeven!? Hoe kan je van een 36 jarige verwachten dat ze bij de pakken gaat neerzitten en tegen zichzelf en haar omgeving zegt ik ben chronische pijnpatient en ik kan NIETS,hoe kan je zeggen dat ik dit moet gaan leren aanvaarden en dat ik om de dag door te komen maar aan de morfine preparaten moet. Ik heb geen levensbedreigende ziekte, ik ben enkel getroffen door een pijnlijke en blijkbaar ontembare soort herniae in mijn nek. Ben ik raar, dat ik me wil verzetten tegen dit nieuws?? Ik ga volgende week nog bij een andere resem artsen langs in de hoop dat die iets positiever zijn dan deze laatste bende EEN DING IS ZEKER : IK BLIJF VECHTEN ook al kom ik niet vooruit ik kan echt niet 'leven' met deze diagnose en prognose