Het heeft me hard geraakt

Ik heb vanmiddag tranen met tuiten gehuild om die 'afwezigheid van hulp' en me dan terug herpakt! ik hoop dat ik bij de eerst volgende telefoon direct prijs heb want altijd opnieuw je verhaal moeten doen en jezelf confronteren met het falen van je lichaam is niet dat!

GElukkig heb ik het mentaal iets beter op dit moment want zo'n "extra falen" had ik enkele weken terug niet aangekund. Dus het gaat' niet' maar toch ook 'wel'. Door die verandering van mijn instelling en de stap die ik nu al één keer gezet heb voel ik me sterker. De pijn is daarom niet minder...........

De mooiste opmerkingen van de buitenwereld doen ook het meeste pijn:< 'goh wat zie je er goed uit!, Aan jouw kunnen we niet zien dat je zzoveel pijn hebt!, je kids zijn heel gelukkig en zelfstandig we hadden nooit gedacht dat jullie het thuis soms moeilijk hebben!, een vriendin zei laatst: amaai kunnen Chloé en Noémie dat allemaal al: 't ging om aankleden, bad nemen zichzelf afdrogen en aankleden, deel van de kidsdingen afwassen en afdrogen, mee eten maken en tafeldekken: ja ze kunnen dat allemaal en nog zoveel meer en ze helpen ons veel soms hun kleutertijd ten spijts ( in mijn geheugen dan hé, alhoewel dat ik nu vaker inzien dat ze het gewoon leuk vinden te helpen en geprezen te worden door mama)>

Ik heb mijn beperkingen en deze zijn behoorlijk groot, maar die zie je alleen binnen ons gezin, zo dom ben ik dan dat ik buitenshuis vaak boven mijn pijngrens ga om toch maar niet te tonen dat het slecht gaat............een troela dus, wil niet doorgaan voor die zielige mama, wil nog steeds die actieve madame zijn die ik altijd was die er altijd voor anderen stond .

Het andere moeilijke vind ik dat ik er altijd voor iedereen was en dat er nu na 2 jaar ( en eigenlijk al veel langer) niemand voor mij klaar staat, niemand vraagt of ze iets kunnen doen,uitgezonderd ventje's ouders maar die zijn ook al wat ouder en ik vraag ook nooit om hulp ze bieden het zelf aan en zeggen: je moet geen nee zeggen hoor we doen het gewoon. Geweldige schoonouders heb ik itt mijn ouders Morgen moet ik gewoon een instantie vinden die me helpen wil