life goes on

na gisteren ben ik nog steeds erg emotioneel. Ventje zin weerklinkt wel duizend keer in mijn hoofd. Eigenlijk denk ik dat dat de grootste mokerslag was van al het nieuws van die dag.

Ik maak mijn eigen wijs dat alles goed komt , dat ik morgen opsta en geen pijn meer heb, geen snijmachine meer in mijn arm, geen flitsende vlekjes voor mijn oog, geen kaken die geklemd geraken etc.... En een man die gelukkig is met mij en wat we samen kunnen en willen doen. We willen nog zoveel leuks doen maar het gaat niet , ik kan het niet aan. 1 uur rit is al een marteling.

Vandaag was weer een slechte dag, en er moesten boodschappen gedaan worden, de kids waren hyper, en het winkelen was stresserend, hetgeen natuurlijk niet bevorderlijk is voor mijn spierspasmen. Ik heb vorige nacht mijn tanden geknarst totdat ik vanmorgend mijn mond niet meer open kreeg maar de kids hebben ons een lange inslaapmorgend gegeven . Chloé werd om 8 uur pas wakker en Noémie ging om 6 uur terug slapen nadat ik Doudou terug gevonden had en ze sliep tot en met 9 uur. Lang geleden dat dit gebeurd was. Vanavond zijn ze laat gaan slapen wegens mama die knuffelig was en kids nodig had .... Hopelijk werpt het morgen ook zijn vruchten af, alhoewel dat niet zo gepland is/was

Tomorrow is an other day we zien wel wat het brengen gaat