mijn pijnarts en mijn maag

Mijn pijnarts is zo een schat van een vrouw, ze heeft me een tens apparaat geleend zolang het mijne gemaakt w. In de hoop dat het gemaakt kan worden anders moet ik een nieuw kopen...

Ze heeft me duidelijk over de streep getrokken wat mijn maagproblemen betrefd. Ik moest dus meteen naar 'boven' naar de dienst gastro enterologie om een afspraak te maken voor een gastroscopie. Mijn afspraak staat vast op 20 maart bij een studiegenoot van me, heb hem al 11 jaar niet meer gezien want ja zolang geleden zijn we al afgestudeerd. Ik durf bijna niet meer te zeggen hoeveel omeprazol ik slik tegenwoordig!! AUCH tss de 80 en 100 mg. en als ik dat niet doe dan heb ik ZOVEEL pijn dat ik nergens zin in heb, vanaf het moment dat ik mijn pillen moet slikken begint de ellende, ze geven een maagspasme en ik 'kots' er alles terug uit.

Ik kon haar wel vertellen dat ik the art van de zelfhypnose onder de knie heb of moet dat zijn in het hoofd heb. Ik kan me in welke situatie dan ook in een staat van relaxatie brengen die ervoor zorgt dat ik de pijn ff 'aan' kan. Al is dat wel een groot woord. Ik kan de hoofdpijn tijdelijk wat onderdrukken. En dat doet zo'n deugd. Ik kan nu al twee berichten na elkaar tippen met deze relaxatie oefeningen!

Ik moet gewoon blijven geloven. De arts is daar nuchter over beter w ik ms nooit meer maar ik ben zo goed bezig mezelf terug in een 'positive mood' te brengen.

Ik ben allang niet meer zo de lucht ingeprezen als vandaag, ze was trots op me en ik was trots op mezelf door haar ophemel sessie.

Morgen gaat mijn ventje samen met mij en een vriend van ons eten bij de italiaan, dat is ook eeuwen geleden, ik ga sociaal doen woepie!!,hopelijk hou ik dat vol, oké het is s middags want avonden durf ik echt niet aan en de TENS blijft gewoon aan, het maakt immers geen geluid en niemand heeft er last van! Nu moet mijn maag nog mee willen werken daar duim ik dan maar voor en een dosis omeprazol en domperidon zullen ook wel meehelpen

De beste zet deze laatste DRIE jaar is echt de stap die ik gemaakt heb naar deze 'niet erkende' pijnkliniek . Niet erkend maar boy wat een herkenning krijg je er en wat helpen ze me echt door me serieus te nemen en me hulp middelen aan te bieden nadat ze naar me geluisterd hebben.

Ik ben GEEN zombie die gedrogeerd in haar zetel zit, ik ben een mama die de momenten dat ze thuis is zoveel mogelijk probeerd te rusten op haar manier om zo al haar energie in haar gezin te kunnen steken.

ik dacht niet dat ik dit zou voelen maar ik ben dus ook trots op mezelf dat ik die stap gezet heb en dat ik cold turkey van de morfine afgekicked ben en gekozen heb voor het bewuste leven en niet het onbewuste geleefd worden