erger kan dus toch

Vandaag stond ik op en kon niets meer met rechter arm, zoveel pijn deed die domme arm me, ik probeerde de TENS te gebruiken maar kon het ding nog geen minuut verdragen op mijn huid

Ik had beide meiden bij me die heel lief deden en alles voor me probeerde te doen. Maar het is toch niet normaal dat kids van 6j en 3 j11/12 zoveel verantwoordelijk willen en eigenlijk moeten nemen. Chloé heeft tafel gedekt, ontbijt geserveerd voor ons drietjes! Mijn man belde rond 11 uur en hoorde dat het helemaal niet ging dat vertelde Chloé hem meteen aan de telefoon. En dat kwam ik dus aan de lijn maar met de afschuwelijke aphonie is het niet makkelijk mezelf duidelijk te maken! Ventje heeft zijn ouders opgebeld en de meiden zijn daar de rest van de dag ondergebracht en morgen gebeurd dit weer. Ondertussen kruipt deze mama in haar bed met een dosis epsipam en wat extra opioïden jammie.

Vandaag heb ik bedrust gehouden met medicijnen van 14uur tem 22h44 en dan was het nog omdat ik medicijnen moet slikken en mijn man graag had dat ik ff de kids een kus ging geven! Wat heb ik toch een schat van een man en schoonouders.

Maar nu kan het toch niet nog erger!!!!!! Ik probeerde de pijnarts aan de lijn te krijgen maar de andere arts die ik vanmorgend sprak die vertelde me dat ze weinig konden doen voor mij! ik slikte al de juiste medicatie en die te snel opvoeren gaat dan weer teveel bijwerkingen geven. Weet ik ook wel ik ben zo suf als wat maar de pijn is niet te houden!!!