toppie toppie...of niet

Vanavond deden we het verband van de vingers waarvan ik vorige week een stukje probeerde af te snijden. De wijsvinger hangt er helemaal aan, alleen is de nagel wel deels door natuurlijk, maar ik hen GEEN pijn, DEUH met de dosis oxycontin dat ik slik is dat logisch.

De middenvinger... Oeps ms beter het verband wat vroeger open gemaakt want het hele stukje waarvan ik dacht dat het goed 'gepakt' had, is helemaal ZWART en moet er dus af. Maar weer geen pijn, het ziet er rozig uit en er is heel goed mee te leven

Daaarnaast ben ik heel het weekend al aan al die pijnen aan het denken als ik ff helder ben. Ben weer lekker aan het spelen geweest met de verschillende dosissen!!

Ik ben echt wel een chronische pijnpatient en ik zit enorm te wachten op mijn neurostimulator implantatie !! We spraken erover sinds vorig jaar, ik hield de boot af , nu dat ik nergens nog geholpen mee ben en ik besloten heb er voor te gaan moet ik wachten: Boehoehoehoehoe.

DUS volgende week donderdag laatste fase van het vooronderzoek: de psychiater en terug de coordinatrice van het team spreken? Zou ze een datum voor me hebben of zou er nu plots toch een kink in de kabel komen, zo dicht bij doel.

Ik ben dus echt op , van de pijn, van de onzekerheid, van het wachten, van het leven ( k zit al ff te wachten of ik dit zou schrijven) Ik moet mij door een dag slepen. Maaar dan krijg je af en toe die stralende kids en je lachende man voor je en dan WIL JE VECHTEN Wat is dit chronisch ziekzijn toch een K$Tziekte/situatie!!

Het ergste is dat die pijn niet op mijn gezicht te lezen valt en dat ik me 'goed' houd als ik buitenhuis ga, dus veel slechte reacties en zeer weinig medeleven. Geen hulp, geen begrip; kortom na zo lang sta je er alleen voor! Familiehulp vergeet me al tijdje regelmatig, de poetshulp niet die is fantastisch! Maar jongens toch... Voila tot hier mijn GEZAAG ben ff terug gedoped en volg mijn eigen zinnen niet meer.. Pfff