Ik zit er echt door pfff en dit kan nu echt niet!!

Ik ben op het einde van mijn latijn op alle vlakken. Maar op dit moment kan ik me niet laten gaan. Ik moet sterk blijven, al zeggen sommigen wel dat het normaal is dat ik me zo voel. Pfff wat is dit rot.

Oké ik onderging een operatie, ik heb niet de pijnstilling die ik gehoopt had, heb die rotte hoofdpijn 24h/24h 7 dagen op 7. En mijn AP wil ook maar niet genezen.

De meiden hebben me nu echt nodig vnl nu want als ik over enkele weken terug in het hospitaal moet gedurende 5 tal dagen kunnen we nu elke seconde samen goed gebruiken.

Er spelen nog zo veel dingen mee, dingen waar ik altijd mee zal blijven zitten, hoop op bepaalde zaken en gemiste kansen. Al die dingen waarvan ik me de vraag stel of ik/we wel het juiste gedaan hebben.

Ik kan het zelfs met mijn ventje niet delen. Hij heeft al moeilijk genoeg en probeerd nu zo zijn best te doen om naar zijn nieuwe baas te verhuizen. Zijn maagzweer heeft altijd meer en meer medicatie nodig!

Maar ik moet mijn eigen gewoon een schop onder mijn kont geven om gewaar te worden dat ik er nog sta en verder moet leven