Relaas van een HELS ziekenhuisverblijf!

• de NS was van dinsdag tem donderdag SLECHT AFGESTELD dit hou je dus echt niet voor mogelijk, mijn gebruikelijke arts had de afstelling groot en duidelijk opgeschreven en zijn collega kan dus of niet lezen of neit goed op de knopjes duwen! Want ze had maar liefst 6 + en - ntjes verkeerd gezet vandaar dat de stimulatie niet werkte zoals het moest(neurotransmittor moet neurostimulator(NS) zijn!) Mede door die slecht afstelling was ik enormm negatief en kon ik niet slapen , nadenken,etc

• De kamergenote was 70 jarige Boliviaans en haar spaans was voor mij goed verstaanbaar maar niemand anders verstond haar. Ik was nog maar net boven van mijn operatie of de dame stond op en viel recht vooruit plat op de grond met een vreselijke boenk, ze begon meteen te kermen en ik drukte op de noodknop ( die later niet aangesloten bleek te zijn) zonder effect, ik krijste de boel bij elkaar zonder effect. Dus restte me enkel nog zelf uit mijn bed te komen, zo net na de OK en dus met een verse diepe buikwonde van 15 tal centimeter lang en een op mijn zij van 5 cm en op mijn rug van 10 cm lang!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!, om op die manier hulp te halen!!!

Eindelijk kwam er dan hulp toegesneld maar ze buigden zich met z'n 5 en enkel over die dame, ik had even goed lucht kunnen zijn. Dat ik bijna niet terug naar mijn bed geraakte en kermend van de pijn daar aangekomen in elkaar kroop in een semi bolletje, is niemand opgevallen. Dit alles was echt de druppel die mijn al heel erg volle emmer heel snel heeft doen overlopen. Ik ben beginnen huilen van verdriet, onmacht, triestig te zijn, leeg te zijn, op te zijn....en stopte pas 4 1/2 uur later toen mijn ventje en een arts bij me waren en wilden luisteren naar mijn verhaal.

Het deed me stoppen met huilen maar het gaf geen oplossing van het probleem. ( als je mij buiten beschouwing neemt ntl) Op woensdag heeft ze me 1 1/2 uur onderhouden met haar zelfmoordgedachten en wat ze daar allemaal niet voor zou doen!!!!!!!!!! Ook dit had / heb ik niet nodig. Ik besluit een rolstoel voor mij uit te duwen en naar het TVlokaal te trekken, desnoods moeten ze mijn bed daar maar neerzetten!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik roep om psychologische hulp voor mezelf maar ondertussen is het 's avonds laat en kan er geen opgeroepen w ( of willen ze niemand oproepen!) en het zal genoteerd w! de nacht w het nog erger het is woe op donderdagnacht dus de NS werkt nog steeds niet, en nu begint het ook nog te ruiken (stinken) alsof we in de diepste diepte zitten van de riool, een echte ramp dus. Ik kan het niet aan en blijf maar om hulp roepen. Ik heb ondertss al 2 nachten bijna niets geslapen , denk daarbij aan 1 1/2 uur in stukjes de nacht van dinsdag op woensdag en 2 uur 20 de nacht van woensdag op donderdag

Donderdagochtend: Ik w verwacht bij Dr B.L.P.d.W. die vast stelt dat de afstellingen serieus verkeerd geprogrammeerd zijn en dat het dus normaal is dat ik geen goede pijnstilling genoten heb sinds dinsdags ingreep!!! Hij neemt zijn tijd om mij gerust te stellen en de NS goed af te stellen! Ik leg hem ook de kamer situatie uit maar hij zegt dat hij er wenig aan kan veranderen. Na de consultatie beslis ik niet terug te gaan naar de kamer ik kan de geur en de confrontatie met de dame niet aan. Ik ga een rolstoel voor me uit duwend naar het cafetaria waar ik een koffietje drink, dan ga ik richting winkeltje waar ik naar de tijdschriften kijk, er staat iemand net achter mij die zegt u w verwacht bij de psycholoog over 5 minuten. De secretaresse van de afdeling was speciaal naar beneden gestuurd om me op te sporen, vermits een lieve verpleegkundige, Geneviève er voor gezorgd heeft dat ik een noodafspraak te pakken gekregen heb bij de psycholoog van de afdeling chronische pijnen. Ik ben haar nog steeds enorm dankbaar.

Ik zie de psycholoog de heer Jacques G die goed luisterd en daarbij heel erg zinnige raad geeft en met een opdracht die ik de komende maand moet uitvoeren w ik naar boven gestuurd. Ik pak mijn moed bij elkaar en ga naar boven, alwaar de kamergenote meteen terug begint om me mee te nemen in haar neerwaartse negatieve spiraal, ik zet mijn MP3 speler op mijn oren en ga terug liggen, iets wat ik heel vaak gedaan hebt tijdens dit ziekenhuisverblijf. Er is immers maar één zetel in de kamer en die w ingepalmd door de Boliviaanse dus mag ik op bed !!

Ik krijg ondertussen mijn man voor de eerste keer van die dag aan de lijn, door heel deze situatie is hij ook maar weer eens ingestort en kon hij niet gaan werken vandaag ( donderdag) hij had zo'n ernstige migraine dat hij alleen kon blijven in de donker. Na dit een hele dag gedaan te hebben heeft hij al zijn moed bijeen genomen om tot bij mij te komen omdat ik hem zei dat het zo stonk. Hij ruikt het ook en vind het onaanvaardbaar! Na al tig keren gemeld te hebben dat ik echt niet tegen die geur /stank kan en om hulp vraag denk ik dat ze me gewoon niet meer oren of negeren dus kan ik alle bijkomende huko goed gebruiken.

We zitten in de TV kamer als de arts ons daar vind en die vraagt waarom we niet in de kamer zitten DEUH bent u daar al eens binnen geweest??? Ze geeft toe dat het moeilijk te aanvaarden is maar er is echt geen oplossing anders dan de kamer van 4. Ja juist zonet zijn we voorbij 4 kamers van 2 personen gelopen waar helemaal NIEMAND in ligt. Ja maar dat zijn beddeen voor artsen met wacht ja ntle dat bestaat lekker niet die hebben bedden in de buurt van de wacht. Voor wie neemt u me ik ben zelf ook arts van wacht geweest in een ziekenhuis!!!!!!!!!!!!!!! Dan zei ze plots ik ga er voor zorgen dat ik een ander bed voor vind voor vannacht al krijg ik er problemen door............................... Want nu was het plotseling een quota probleem er zijn maar een maximaal aantal bedden die ter beschikking gesteld mogen w en dit is al het geval, wat gaan ze nog uitvinden. Maar ondertussen heeft ze beloofd dat de situatie sebiet beter gaat zijn!!

Een verpleegkundig komt na zo'n 15 minuten met een gezicht tot op de grond vertellen dat ik mijn goesting krijg en naar een andere kamer mag, maar dat enkel ikzelf en de echt nodige dingen verhuizen mogen, want dat dit geheel illegaal is achter de rug van iedereen. Ik zeg nog dus als het ziekenhuis brand ben ik er zelfs niet............................ Maar eigenlijk kon dit me niet veel meer schelen.

Ik sliep vannacht als een roosje, ben iets minder gespannen en zit nu nog steeds bij te komen van dit alles in de zetel in mijn eigen salonnetje. Later meer nieuws dit is al lang genoeg