Mijn ventje is thuis, O.K. hij is niet voor mij thuis, hij moet zijn mondeling examen nederlands voorbereiden van maandag. Beter nog hij moet het nog helemaal maken. LoL (NOT voor hem). Zoals iedere keer is hij ook deze keer veels te laat begonnen. Maar ik heb vandaag dus mijn allerliefste ventje gewoon bij me in huis. Ik mag tegen hem praten zonder dat er één of andere lieve dochter papa's aandacht nodig heeft.
Het is gewoonweg zalig zo: ik kan zo enorm genieten van het samen zijn, en dan moet je neit direct gaan denken aan melige beelden zoals samen lang in bed of op de bank. Neen gewoon in dezelfde ruimte zijn en kunnen tegen elkaar spreken en af en toe eens een kus. (dus toch lekker melig)!
Ik weet maar al te goed hoe blij ik wel niet moet zijn met zo'n echtgenoot aan mij zijde. Vele mannen zouden al lang gaan lopen zijn met een 'invalide' vrouw naast hun maar hij blijft. Ondanks de moeilijke nachten, ondanks het gesnurk door de medicatie, ondanks de enorme medische kosten, ondanks het feit dat ik echt maar een fractie meer kan van wat ik vroeger kon. En dan spreek ik niet van de gevolgen van de fibromyalgie diagnose hoor. Al die pijnen en die functiebeperking zit er al tijden zeg maar jaren en hinderen me in de dagdagelijkse bezigheden.
Maar ondanks dit alles is hij nog steeds diegene naast wie ik iedere morgend wakker mag worden en hij zegt me net dat hij het zich niet anders kan voorstellen dan dat we nog lang samen mogen blijven. Slik Dus
Let the sun shine in our hearts vandaag en deze dag kan voor mij helemaal niet meer stuk.
KUS aan iedereen die het nodig heeft, iedereen die zich slechter voelt door fysieke beperkingen of door gebrek aan liefde, of ziekte of moeilijkheden met de kids...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten