ziekenhuiscontrole en gesprek met psycholoog

Gisteren werd ik weer verwacht in het ziekenhuis van hel. Je kan al begrijpen dat ik niet echt stond te springen om ernaartoe te gaan. Maar na de controle in de pijnkliniek werd ik bij de psycholoog van het pijnteam verwacht en dat gesprek vond ik toch echt nodig!

Dus met al de goede moed van de wereld vertrok ik te voet en met de metro richting andere kant van Brussel. Eens op de dienst aangekomen werd me verteld dat er een enorme vertraging was, maar vermits dat nie de eerste keer is dat dit verteld w en dat ik enkele minuten later opgeroepen w besluit ik niet te ver te gaan wandelen. Ik beslis een extra advies te gaan vragen op de dienst kinesitherapie met betrekking tot mijn niet genezende achillespees. Daar vraag ik naar Etienne om te vernemen dat hij die morgend net een ongeval had gehad en niet zou komen werken. Ik kom erachter dat hij met zijn fiets opgeschept is door een auto! Hopelijk is het niet te erg! Dus dat w geen extra advies maar dat is nu ff bijzaak, arme kiné!

Bon terug naar mezelf!, eerst bij Dr L.P.d.W. Hij vind dat mijn operatiewonde er wat 'ruig' uitziet en als hij voelt ziet ook hij in dat er iets niet helemaal goed zit ( ik voel dat hij geen zin heeft het werk van zijn collega af te breken maar ik zit toch maar met de gevolgen!!) Ik vraag hem of ik er iets aan dien te doen. Ik zeg wat als ik wat ga afvallen dan steekt er dit enorme grote ding door mijn huid? Zijn antwoord hierop is dat we het dan niet zo gaan laten maar dat er dan een nieuwe operatie nodig zal zijn om het ding beter vast te zetten en een poging te doen het litteken wat minder groot te maken. Maar de neurostimulator werkt zo goed als hij kan werken, de hoofdpijn krijgen we niet geregeld maar bon zolang de nek en de arm al minder pijn doen zijn we al dolgelukkig, vooral ik dan!

Dan: HET gesprek bij de psycholoog van het pijnteam. Dat was het hoogtepunt vn dit ziekenhuisbezoek. Ik heb geleerd dat ik juist handel met betrekking tot mijn pijn. Vermits het om chronische nooit meer verdwijnende pijn is moet ik niet altijd toegeven aan het 'pijnmonster'. Hij heeft me een verhaaltje voorgelezen en wat een herkenning!! Ik moest me inbeelden dat ik de bestuurder was van de bus die als directie 'mijnleven' heeft. En waar vriendelijke lachende lieve mensen opkwamen maar ook ernstig negatieve, pijnbrengende monsters etc . Die afschuwelijke creaturen willen mijn ondergang en zeggen dat ze me te pakken gaan krijgen. En elke dag rijd ik met dezelfde bus en elke dag willen de monsters meer en meer macht en plaats. Maar wat ik niet vergeten moet is dat ik nog steeds de bestuurder van de bus ben en dat ik het voor het zeggen heb...

Het verhaal was wel een stuk langer en duidelijker, ik heb een serieus verkorte versie hier weer gegeven. Maar het komt erop neer dat ik de pijn niet die ruimte mag geven dat ze mijn leven gaat leiden en mij gaat doen lijden.

Ik ben echt blij dat ik bij deze psy terecht gekomen ben. Hij is heel erg terre à terre maar vol met goede 'raad' allez raad kan je het niet noemen maar hij heeft exact de juiste woorden waardoor ik ga nadenken en verwerken. Misschien ga ik er op deze manier ooit nog eens toekomen om al deze pijn een plaats te geven. De pijn blijft dat is wel duidelijk maar als mijn leven leefbaar wil blijven dan moet ik bepaalde dingen doen en vooral niet laten!!

Ik ga ervoor en ik blijf deze psy consulteren