Er zijn ergere dingen als ziek zijn...

Als je leest wat er allemaal gebeurd is in de creche in dendermonde dan denk je wat ik heb is niets. Die 2 kleine kindjes en die kinderverzorgster kwamen s morgends gewoon aan op de creche zoals vele andere dagen hiervoor maar het ging geen gewone dag worden. Het werd een dag van drama en horror want een "jonge man" had het vandaag gemunt op dit kinderdagverblijf en hij zou met een mes kindjes in hun bedje en kindjes die rondliepen zowel als de kinderverzorgsters te lijf gaan. De meesten werden in de hals regio geraakt en dan nog in de nek zonder ook maar te zien wat hun zou overkomen.

ONBEGRIP , WOEDE, ANGST, zijn de eerste gevoelens die bij me opkomen

Wat zou ik gedaan hebben moest dit de kribbe geweest zijn waar één van mijn meiden zou verbleven hebben!!!?? Hoe kun je na zoiets je kind nog ergens achterlaten met een gerust hart? HOE????

Hoe kon dit gebeuren? Waarom moest dit gebeuren??

Je weet niet wat zeggen, je weet gewoon niets meer, je voelt ongeloof naast de woede en ansgst maar je kunt er niets mee.

Je schrijft je in , word lid op facebookgroepen die rouwregisters maakten, je schrijft een steunbetuiging maar wat wil dit zeggen, wat kan jij betekenen voor die mensen die dit hebben meegemaakt?

Je denkt ook aan de ouders van de dader en vraagt je af in hoeverre ze hun zoon kenden en of ze wisten dat hij tot zoiets in staat zou zijn, en hoe hun leven nu wel niet helemaal op z'n kop moet staan als ze niet wisten dat hij dit in zich had of nog maar wisten dat hij al dan niet labiel was!

Het is gewoon niet te vatten. Sinds vrijdag stel ik me vragen? Ik hoop dat we ooit antwoorden gaan krijgen, maar ik vrees dat zijn mutisme zal blijven duren, tot hij in een onbewaakt moment ook zichzelf van het leven zal kunnen beroven.

Ik leef mee met iedereen die van ver of dochtbij met dit drama te maken kreeg en denk nog maar eens dat mijn leven op dit moment zo slecht nog niet is.