en dan dacht je ...

Sinds ik me begin dit jaar inschreef in het Medisch huis hier onderaan de straat heb ik al vaak gedacht wat een geluk heb ik toch dat ik net die begripvolle kinesiste trof of die microkinesiste verstaat me toch ook goed en op de koop toe kunnen ze me altijd wel wat helpen in de strijd tegen de pijn.

Zo ook weer vandaag, maar toen kwam het nemen van de afspraak voor de volgende week en dat ging nog net wel, de afspraak zal wel maar 30 minuten duren ipv het normale uur maar so be it. Maar toen ik vroeg de volgende afspraak al te plannen keek ze me raar aan om dan te zeggen.

Ik kan het tegen U beter al zeggen vanaf binnen 2 weken zal ik 15 maanden afwezig zijn. En geloof het of niet ik had geen seconde bedenktijd nodig om mijn welgemeende felicitaties te uitten dit alhoewel ik het zeer triest vind weer eens iemand uit mijn pijnbestreidingsteam te moeten missen maar hetis haar zoooooooooo gegund vnl na een eerste moeilijke zwangerschap en een tweede vroeggeboorte! Laat ze nu maar gerust thuis blijven gedurende de hele zwangerschapsduur ze komt zowieso veel te veel in contact met kinderen en is niet immuun voor toxo en cmv.

Maar ik vind het toch rotter dan ik vanmogend dacht, in een eerste fase gaat de microkinesiste al de patienten voor de reguliere fysio ook overnemen , ze heeft die scholing immers ook genoten. En dan gaan ze wel zien wat ze voor de wintermaanden gaan doen!

En ik de egoiste denk en wat met mij??? Wie gaat er zich met mij bezig houden en waarom kan ik geen derde kindje krijgen en waarom zit ik hier met die ggrrrr verddooommmmmmddddeee pijnen. Maar wie denkt er nu zo nog?? Ik eigenlijk!!

Iets anders: één uur te laat maar beter laat dan nooit zijn de arbeiders aangekomen die mijn ingangspoortje moeten komen plaatsen. Dat ze eerst nog die twee afschuwelijke pilonen moesten slopen wisten ze niet en dat terwijl wij er wel voor betaald hebben! Maar zonder morren zijn ze er met twee drilboren aan begonnen.

Ik sta niet in voor het helse lawaai en de overlast die dit met zich meebrengt.

En dan moesten ze de eerste zuil die al gesneuveld is nog afvoeren tot aan hun oplegger en dan last but not least dat loodzware ding er nog eens opkrijgen ook. Amaai mijn...kl..... riep er een terwijl hij zich bijna een rughernia toediende door het gewicht van de beton de metalen staven en de rest van de constructie.

Ik kwam dan maar effen snel binnen dit berichtje verder af maken om dan zo meteen naar de rest van het schouwspel te mogen gaan kijken.

Om 15 uur moet ik dan wel weer richting school vertrekken om mijn patatjes te gaan ophalen. Want vandaag moest Chloé met fiets en fietshelm naar school en daarmee kan ze natuurlijk de bus niet op. Dus is bonpapa van dienst. Tot zover het relaas van deze dinsdag.

De dag in de boerderij gisteren maandag zal ik op een later moment wel nog eens vertellen! in het kort al : t was heel erg leuk!