Waarom werd ik gebeld!!!!!

Een ex - collega van mij die ik vroeger al nooit kon verdragen wegens haar gedrag, dat jullie zometeen duidelijk zal worden, belde me vanmorgend om me weer de dieperik in te duwen.

Volg dit gesprek, allez gesprek is een veel te groot woord al het spreken kwam alleen van haar kant.

Vanmorgend al heel vroeg ging mijn telefoon en het was een ex - collega die ik liever niet dan wel hoor, maar ze belde en dat is al iets, voor de rest lijken ze me op mijn werk nu helemaal vergeten te zijn.

Maar net deze oud-collega maakt altijd alles nog erger dan het al is en heeft van die opmerkingen waarvan je denkt: heeft ze daar wel over na gedacht?. Ze is ook arts dus je kan niet zeggen dat ze laaggeschoold is en dat ze helemaal geen empatisch gevoel heeft.

Bon terug naar het verhaal; ze belde en vraagt dus niet hoe het gaat maar begint meteen dat ze gisteren haar voet omgeslaan heeft en dat dit toch wel pijn dooet! O.K. meid ik wens je beterschap denk ik maar krijg geen kans te reageren. Meteen zegt ze ja wat jij hebt dat lijkt me nu echt vreselijk om te hebben dat wil ik echt niet meemaken hoor. Volgens mij pleeg ik gewoon zelfmoord als dat me overkomt...................... ""O.K. zal ik dat nu snel even gaan doen of mag ik wachten tot na dit gesprek ( unilateraal gesprek laat ik even weten voor diegene die dat nog niet zouden hebben opgemerkt)""

Net achter deze opmerking zegt ze : jij doet zeker niets meer met je dagen en ja dat zou ze dus ook niet aankunnen want dat vind ze zielig voor de omgeving en puur tijdsverlies. Voor ik nog maar van verbijstering lamgeslagen kan reageren is ze al op naar het volgende dodende zinnetje:

Als je er zo erg aan toe bent dan ben je toch wel echt een last voor je familie hé, zouden ze ( ikke en anderen in mijn toestand dus) dat wel inzien, ze ( ikke weer) zouden zich beter in een verpleeginstelling laten opnemen, dan kan de familie tenminste doen waar ze zin in hebben.

En dan DUWDE IK EINDE GESPREK!

Dat ik nu nog steeds niet geleerd heb haar gesprekken niet aan te nemen is volgens mij het zieligste aan me.

Alhoewel het leven iedere dag weer een strijd tegen pijn en frustratie is w dit niet opgemerkt door eenieder die me ziet. Ik blijf glimlachen en positief blijven en genieten van allemaal kleine dingen die vele anderen nooit zouden opgemerkt hebben zonder dat ik ze erop wijs.

Ik ben niet zielig maar ik vind dit wel heel erg zielig dat je zo bot en lomp kan zijn en geen inzicht hebt dat wat je zegt veel meer schade doet dan baat. Gelukkig had ik vandaag mijn tweede dikke huid al aan en kon het grotendeels van me afglijden , voor de rest heb ik het door hier op te schrijven van me afgeschud. En nu iets anders: ik vecht gewoon door hoor , wees daar maar zeker van!!!, de pijn is niet leuk, de beperkingen zijn hinderlijk maar het leven gaat voort en voor alles! Er is zoveel plezier te beleven in van alles en nogwat , kleine en grote dingen. De kinderen die al 2 weken aan het werken zijn aan het moederdaggeschenk en die maar niet kunnen wachten tot zondag FANTASTISCH.

De zon op mijn rug en nek: WONDERLIJK ONTSPANNEND, een glimlach van een van de meiden: GOUDWAARD en zo kan ik nog een hele dag verder gaan.

Ja een berichtje kost energie maar als ik het niet doe dan kan ik jullie waardevolle reacties ook niet lezen en die doen me dan weer enorm veel deugd dus het ene weegt duidelijk niet op tegenover het andere.

Dus mensen blijven lezen en reageren en keep smiling!