Maar dat was duidelijk een geval van vergeten rekening te houden met mijn falende lichaam!
Sinds vorige week donderdag leef ik van 's morgends tot 's avonds met de vrees mijn rechterarm te bewegen en de hoofdpijn zo erg te maken dat ik helemaal niet meer kan nadenken.
Ik zie weer 2 keer zoveel als anders... neen ik verdubbel niet alles wat ik zie maar alle beelden worden horizontaal in twee gesplitst wat wil zeggen dat ik alles boven elkaar twee maal zie.
De hoofdpijnen zijn ook niet te harden maar je leert er wel mee omgaan en net dat er mee leren omgaan had ik liever nooit gehad. Ze worden erger bij elke minieme beweging van mijn rechter arm en ze lijken heel erg v eel op een brandend mes dat in mijn schedel binnen dringt en er toertjes in gaat draaien in alle richtingen op t zelfde moment.
Nadenken kan ik op zo'n moment wel vergeten. Het enige wat ik dan wil doen; is heel stilletjes in een hoekje verdoken gaan zitten met mijn armen immobiel en ondersteund door veel kussentjes ( net zoals nu dus, terwijl ik met één hand probeer te typen!)
En voor de rest probeer ik te genieten van de herfstkleuren en geuren
Geen opmerkingen:
Een reactie posten