Laten we even terug gaan in de tijd,
Zaterdag 23 april 2011, 19h15, we zijn een beetje laat met het avondeten, de kinderen zitten te wachten aan de tafel tot alles erop komt te staan en ze kunnen gaan eten. We zijn druk in gesprek over de Paasklokken en waar ze vandaan komen etc want ja die komen morgen langs en dat is dus gespreksonderwerp numero uno!
Ventje haalt de silicone ovenschaal uit de oven en merkt het bord niet op waarop hij deze schaal kan laten rusten ter versteviging van dit alles.
De meiden zijn met mij in gesprek en ik zie niet wat ventje doet!
Ter hoogte van de eettafel gekomen gebeurd het, de siliconenovenschotel klapt om en de inhoud: spinazie , geitenkaas en pijnboompitten in briquedeeg komen met een hitte van 220°c op de dijbenen van Chloé terecht.
Het arme kind en wijzelf schrikken ons een hoedje en ze heeft op de koop toe de hitte en de pijn te verduren.
We trekken haar naar de spoelbak en de douchekraan , het enige nieuwe in onze nog steeds niet ingerichte keuken, bewijst zijn functie goed.
De eerste hete laag w keurig afgespoeld en Chloé is nu etensvrij op haar dijbenen, ik doe haar met mij mee naar boven gaan en zet haar in het grote bad alwaar ze kan gaan neerzitten op het zitje en laat lauw stromend water over beide dijbenen stromen.
Het doet deugd mama zegt het arme kind. Ik probeer de schade op te meten en kom op zo'n 6 kinderhanden grote oppervlakten 2de of derde graads brandwonden. Serieus genoeg om even ter info te gaan in het brandwondencentrum.
Ik bel naar het Koningin Astrid Militair ziekenhuis in Neder- Over- Heembeek en krijg meteen een arts aan de lijn na mijn eerste uitleg. Dit En ik met de telefoon in de hand naast het bad zit.
Ze vragen ons langs te komen nadat we het koelen zo'n 20 tal minuten volgehouden hebben en de brandwonden te bedekken met schone met lauwwater doordrenkte doeken.
De arts zal ons opwachten in de brandwondensas, de papa mag haar op de spoed gaan inschrijven en wij mogen meteen naar boven.
Dus de auto in met 2 helemaal van slag zijnde kinderen en even zo verdwaasde ouders die nog steeds niet goed doorhebben hoe dit kon gebeuren. Maar het is gebeurd en nu moeten we verder en morgen komen de Paasklokken etc etc.
Onderweg kan Chloé de schone handdoek nog eens in de propere emmer lauw water deppen en opnieuw over haar benen wikkelen en dat doet deugd. Daarnet was haar huid nog heel, nu staan er reusachtige bellen op en even zonder doek met water is de pijn echt niet te harden geeft het arme kind mee.
Thuis had ik haar wel een goede dosis ibuprofene gegeven maar blijkbaar had ze liever iets straffers gehad !
De arts en verpleegkundigen zijn vol lof voor onze koelkunsten en staan versteld hoe flink Chloé wel niet is vnl als ze haar beentjes ziet.... Zelfs ik die veel gewoon ben vond het echt niet zo'"n fraai zicht; witgrijs waar het derde graadsbrandwonden zijn en dikke blaren waar het tweedegraads is!
Chloé w nog meer gekoeld , krijgt extra pijnstilling,iets morfineachtig, en dan worden de wonden ontsmet wat toch echt niet zo leuk is geweest.......
Maar dan komt de verlossing een heel erg dikke laag Flammazine gaat over de hele bovenbenen en verdwijnt onder even grote verbanden die nog mooier worden ingewikkeld met 2 lagen nog extra verband en een soort netkous erbovenop om alles op zijn plaats te houden.
Morgenochtend na de Paasklokkendrukte worden we terug verwacht.
Met het afspraken kaartje mogen we terug naar huis met de boodschap het kind om de 4 uur krachtige pijnstilling te geven , vandaag de meegekregen morfine siroop en vanaf morgen als het gaat de ibuprofene.
Zo gezegd zo gedaan keren we huiswaarts.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten