Ondertussen ben ik geopereerd, wat een mislukking was , kreeg ik tal van infiltraties in mijn nek en mijn onderrug. Nam ik tonnen medicatie eerst anti inflammatoire pilletjes dan wat sterker en nu slik ik dagelijks morfine en heb ondanks deze hoge dosissen pijnstilling dagelijks héél veel pijn.
Sinds ik een opleiding E.F.T. en REIKI achter de rug heb kan ik een beetje meer mijn pijnen onder controle houden zonder de medicatie te moeten opdrijven!!!
Ik zie nu ook de voordelen van het 'gehandicapt thuis zitten' ik zie mijn meiden opgroeien en kan actief deelnemen in hun schoolcarrière. Af en toe sta ik de juffen bij met hun computerproblemen en als er medische onderwerpen aan eht bod komen dan kan ik altijd eens tot daar gaan en de juffen helpen bij het 'informeren' van de kinderen.
Iets waar ik echt heel veel plezier in heb en waar ik van geniet en voor geen goud meer zou willen missen!!Wat niet wil zeggen dat ik niet van mijn pijnen af wil!
De laatste maanden waren héél erg ziekenhuisintensief en de kinderen hebben hier wel onder geleden maar nu al de onderzoeken achter de rug zijn, er een diagnose en nieuwe behandeling is hopen we dat we er weer even tegen aan kunnen zonder 'hospitalisaties'
De groeihormoonspuitjes zet ik sinds 31 januari elke avond en het effect ervan moet ik afwachten want we zijn heel erg laag gedoseerd begonnne wegen de te verwachten neveneffecten die ik echt liever niet wens ( spier en gewrichtspijnen, dingen die ik sowieso al elke dag te verwerken heb!)
8 jaar waarin ik groeien moest van een actieve arts naar een passieve patiente die niet altijd even geduldig was en die het vaak moeilijk heeft met aanvaarden van de dingen des levens!!
Maar ook 8 jaar waarin ik mijn kinderen elke dag kan volgen en met ze kan samen zijn , met het huiswerk kan helpen, vieruurtjes geven etc , dingen die ik anders nooit zou hebben kunnen doen!
8 jaar waarin ik wijzer werd, maar ook waarin ik veel trager werd ( door de medicatie en de ziekte!)
8 jaar van verdriet en geluk, van genieten en verschieten ( elke nieuwe diagnose is weer een schock, dat dat er nu ook nog bij komt...)
8 jaar die voorbij zijn en nooit meer terugkomen, Ik kan alleen maar hopen van een betere toekomst met nog veel mooie genietmomenten samen met mijn man en kinderen en naar een betere gezondheidstoestand door de nieuwere behandelingen.
Ik hef mijn cola glas op een energetischere toekomst en op nog veel mooie ontmoetingen, geen enkele ontmoeting met een andere persoon is zo maar, ze hebben allemaal hun nut en betekenis en alleen de toekomst kan me zeggen wat dit zal inhouden.
Zo dat zijn mijn gedachten op deze dag, 8 jaar na het overlijden van mijn pépé en 8 jaar na het begin van mijn ' nieuwe leven'
Knussels
Geen opmerkingen:
Een reactie posten